Ο Γέρων Θεοφυλάκτος Νεασκητιώτης (1897 – 28 Ιουλίου 1986)

Άλλον γέροντα προσφάτως κοιμηθέντα και άξιον μνήμης έχομεν τον π. Θεοφύλακτον, υποτακτικόν του αειμνήστου γέροντος Ιωακείμ Σπετσιέρη, ευλαβέστατον, σιωπηλόν, ησύχιον, ακτήμονα εις αφάνταστον βαθμόν. Μετά τον θάνατον του γέροντός του πατρός Ιωακείμ έμεινε μόνος, μή γνωρίζων δε εργόχειρον έζη μετά πολλής πτώχειας, όχι μόνον εκ της ελλείψεως κάθε εσόδου αλλά κυρίως εκ της συνηθείας της αμεριμνίας και λιτότητος. Μετέβαινε ενίοτε εις τας γειτονικάς καλύβας της Σκήτεως και προσέφερε υπηρεσίας, όπως και όσον ηδύνατο, και του έδιδον οι γέροντες ολίγον φαγητόν. Είχε εις την καλύβην του μερικάς κληματαριάς εις κρεβατά όπως συνηθίζεται εις το Άγιον Όρος δια το περιορισμένον του χώρου. Πολλάκις οι διάφοροι κοσμικοί αλιείς και προσκυνηταί του έκλεπτον τα σταφύλια. Ο γέρων Θεοφύλακτος πάντοτε τους έβλεπε, αλλά εκρύπτετο δια να μην τον ίδωσιν εκείνοι και εντραπώσι και ούτως αυτοί έκλεπτον τα σταφύλια, εις αυτόν δε έμενε μόνον ο κόπος της περιποιήσεως έως ότου ωριμάσουν.

Ημείς διεμένομεν ακόμη εις τα σπήλαια της Μικράς Αγίας Άννης, όταν ο π. Θεοφύλακτος μας επεσκέφθη. Ο αείμνηστός μας γέρων τον υπεδέχθη μετά χαράς και καλοσύνης και τον ηρώτησε διά την ζωήν του, πώς διάγει εις την καλύβην του· και αν είναι ευχαριστημένος.

 Αφού είπε εις τον γέροντα γενικώς πώς είναι και τί σκέπτεται, και έμαθε και την ιδικήν μας ζωήν, παρεκάλεσε τον γέροντα νά τον δεχθή νά έλθη και αυτός νά μένη μαζί μας, διότι δέν ανεπαύετο νά συνέχιση ως ήτο. Ο γέρων τον παρηγόρησε και του είπε νά μή φύγη από την καλύβην του, αλλά νά έρχεται κατά διαστήματα νά μένη μεθ’ ημών διά νά αναπαύεται και πάλιν νά επιστρέφη εις την καλύβην του.

Οι τέσσερις στόχοι του Γέροντα Θεοφύλακτου

Ως η διψώσα έλαφος δέχεται το δροσερόν ύδωρ των πηγών, έτσι και η αγνή ψυχή του νεαρού Θεοφύλακτου εδέχετο και εδροσίζετο με τας θείας και αγίας νουθεσίας των πεφωτισμένων τούτων Γεροντων. Έτσι και ως δεκτικός εκ φύσεως των χαρισμάτων του Πνεύματος, δεν ήργησε ούτε εδυσκολεύθη να αφομοίωση τάς νουθεσίας των διακεκριμένων διδασκάλων του, και να βιώση τάς πράξεις και την ζωήν των.

Αμέσως ήρχισεν όλας αυτάς να εφαρμόζη αυτός πρώτος εις την ζωήν του, με αποτέλεσμα να ενοικήση η Χάρις του Κυρίου εις την καρδίαν του και να γίνη πνευματικόν φως διά πολλάς ψυχάς. 

Ώς πρώτον μέσον διά την επιτυχίαν του εθεώρησεν αναγκαίαν την καλλιέργειαν της προς τον Χριστον πίστεως, με σκοπόν να κατορθώση και τα υπόλοιπα, επειδή «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Επίστευε άνευ επιφυλάξεων και συμβιβασμών, διά να ημπορέση ν’ ανυψώση τον νουν του εις τον Θεόν. Διά τούτο και εις τους διαδοχικως χρηματίσαντας Πνευματικούς του Πατέρας ενεπιστεύθη ανεπιφυλάκτως όλην την ζωήν του, πιστεύων έτσι ότι παραδίδεται και υπηρετεί τον Χριστόν.

Δεύτερον μέσον της επιτυχίας του εχρησιμοποίησε την προσευχήν και νηστείαν. Πιστεύων εις τον Κύριον, επίστευσε και εις τους λόγους Του: «τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία». Και επειδή ο μοναχός Θεοφύλακτος επεθύμει να νικήση τον διάβολον και τα φρόνηματα της σαρκός και να καθαρίση την ψυχήν του, επεδόθη με όλας τας δυνάμεις του εις την άσκησιν της νοεράς και αδιαλείπτου καρδιακής προσευχής και αυστηράς νηστείας με κόπους και ιδρώτας, διά να φθάση πολύ ενωρίς εις το σημείον να ασκήται εις αυτά ακόπως πλέον και ευχερώς.

Τρίτον μέσον της επιτυχίας έθεσεν εις την ζωήν του την αγάπην. Πιστός εις τον Κύριον και Δεσπότην Χριστόν, τον οποίον θερμώς ηγάπησεν, εμιμείτο Αυτόν εις την αγάπην προς όλους, ως πιστός φίλος και μαθητής. Εκαλλιέργει την ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπην, και τους πάντας από καρδίας συνεχώρει. Δεν κατηράτο ποτέ, αλλ’ ηύχετο και προσηύχετο δι΄ ολους, ακόμη και διά τους αδικούντας αυτόν. Έτσι με την ανεξικακίαν και το ταπεινόν του φρόνημα ηκτινοβόλει προς πάντας και ήτο προσιτός και ευχάριστος εις τας μετά των άλλων συναναστροφάς.

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Ζήτημα ή άλυτο πρόβλημα το "Πρωτείο του επισκόπου Ρώμης";

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Ιουλίου 2017

ΖΗΤΗΜΑ Ή ΑΛΥΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ»;

Είναι πασίγνωστο πως οι θιασώτες της λεγομένης οικουμενικής κινήσεως προωθούν πυρετωδώς και δυστυχώς απροϋπόθετα, την «ένωση των εκκλησιών», κυρίως της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και της θρησκευτικής κοινότητας του Βατικανού, η οποία γι’ αυτούς και με τη «βούλα» της «Συνόδου» της Κρήτης είναι «εκκλησία» και με την οποία, απλά, η Ορθόδοξη Εκκλησία δε βρίσκεται σε κοινωνία. Άλλωστε οι «ετερόδοξοι» γι’ αυτούς είναι ορθόδοξοι, οι οποίοι απλώς έχουν άλλη άποψη. Το μεγάλο εμπόδιο όμως είναι ο τρόπος αυτής της «ένωσης», καθ’ ότι, και αυτοί το γνωρίζουν, δεν θα πρόκειται για πραγματική ένωση, αλλά για αφύσικη «συγκόλληση».

Για την Ορθοδοξία μας βεβαίως δεν υφίσταται θέμα «ένωσης των εκκλησιών», αλλά για επιστροφή των αποσχισμένων και πεπλανημένων σε Αυτή. Κι’ αυτό επειδή η Εκκλησία από τη θεανθρώπινη φύση της είναι αδύνατο να διαιρεθεί, διότι, κατά τον απόστολο Παύλο, ο Χριστός δεν «μεμέρισται» (Α΄Κορ.1,13) και εφόσον η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού (Κολ. 1,24.Εφ.5,23), Αυτό  δε μπορεί να διαιρεθεί. Σε αντίθεση με την εκπεφρασμένη εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια αυτή σαφέστατη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, οι σύγχρονοι θιασώτες της λεγομένης οικουμενικής κινήσεως, παρ’ όλες τις περγαμηνές τους ως ορθόδοξοι θεολόγοι, δέχονται και κηρύττουν την διαίρεση της Εκκλησίας!

Αφορμή για το παρόν σχόλιό μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο στο διαδίκτυο του γνωστού καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Graz, κ. Γρηγορίου Λαρεντζάκη, με τίτλο: «ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ. Πριν από 50 χρόνια επρότεινε λύση ο Πάπας Ρώμης Παύλος ο ΣΤ΄».  Αφού διαβάσαμε με προσοχή το εν λόγω άρθρο, καταλήξαμε στο συμπέρασμα του προλόγου μας: διαγνώσαμε την αμηχανία και το αδιέξοδο των θιασωτών της «ένωσης των εκκλησιών», τον κόπο τους, να διασκεδάσουν και το σπουδαιότερο να υπερβούν την απόλυτα αμετακίνητη θέση των παπικών στις κακοδοξίες τους. Να βρουν τον τρόπο να τις αποδεχτεί ο πιστός λαός του Θεού, τον οποίο, απ’ ότι φαίνεται, φοβούνται και μάλιστα πολύ, διότι η ιστορία τους δίδαξε ότι ο απρόσμενος παράγων στην «ένωση των εκκλησιών» είναι εκείνος. Φθάνει να δει κανείς το ρόλο του ορθοδόξου πληρώματος, κληρικών και λαϊκών, στις δύο ιστορικές απόπειρες «ενώσεως των εκκλησιών»,

Ο Άγιος Νεομάρτυς Τιμόθεος ο Εσφιγμενίτης(+29 Οκτωβρίου)

Ο Άγιος καταγόταν από το χωριό Παράστρα της επαρχίας Κισανίου της Θράκης. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Τριαντάφυλλος. Ήταν έγγαμος και είχε δύο κόρες. Η σύζυγός του όμως μια μέρα, με συνέργεια του διαβόλου, τον εγκατέλειψε και παντρεύτηκε κάποιο Τούρκο. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συναισθάνθηκε το σφάλμα της αλλά δεν μπορούσε εύκολα να απαλλαγεί από τον αλλόπιστο. Ο σύζυγός της Τριαντάφυλλος σκέφτηκε τότε, για να μπορέσει να την απαλλάξει από τα χέρια του Τούρκου, να ασπαστεί εικονικά τον μωαμεθανισμό και κατόπιν να γίνουν και οι δύο μοναχοί.

Πράγματι πήγε στο δικαστήριο και είπε ότι, αν του δώσουν πίσω τη γυναίκα του, δέχεται γίνει μουσουλμάνος. Με πολλή ευχαρίστηση το δικαστήριο ενέκρινε το αίτημά του και,αφού του έκαναν περιτομή,του έδωσαν τη σύζυγό του.

Μετά από κάποιους μήνες έφυγαν κρυφά και πήγαν στις Κυδωνίες, όπου τακτοποίησε τη γυναίκα του σε γυναικείο μοναστήρι ενώ αυτός έφυγε για το Άγιο Όρος.

Αρχικά εργάστηκε ως κηπουρός στην Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας,όπου και εκάρη μοναχός με το όνομα Τιμόθεος. Εκεί άκουσε για το μαρτύριο του Αγίου νεομάρτυρος Αγαθαγγέλλου του Εσφιγμενίτου που είχε μαρτυρήσει εκείνη τη χρονιά και μέσα του γεννήθηκε ο πόθος για μαρτύριο.

Ήλθε στην Ι. Μ. Εσφιγμένου όπου έλαβε και το αγγελικό σχήμα. Επειδή ο πόθος του για μαρτύριο συνεχώς μεγάλωνε,παρακαλούσε τον ηγούμενο Ευθύμιο να του δώσει ευλογία για να ομολογήσει. Ο ηγούμενος του συνέστησε υπομονή, για να δοκιμαστεί. Βλέποντας όμως τον αυξανόμενο πόθο του, τα δάκρυά του και την πνευματική του κατάσταση του έδωσε τελικά την ευλογία του και τον εφοδίασε με συστατικά γράμματα προς τον Ιεροδιδάσκαλο Γερμανό, ο οποίος έμενε στα παράλια της Προποντίδας, παρακαλώντας τον να συνοδεύσει τον Τιμόθεο και να τον στηρίζει στο μαρτύριο.

Ο Γερμανός του έδωσε κοσμικά ρούχα να φορέσει και πήγαν μαζί στο Κισάνιο. Εκεί ο Τιμόθεος παρουσιάστηκε στον δικαστή και του είπε :

« Χριστιανός ήμουν και Χριστιανός θέλω να πεθάνω ».

Ο δικαστής οργίστηκε, τον έδεσε, τον φυλάκισε και αποφάσισε γι’ αυτόν θάνατο. Την επομένη τον έστειλε δεμένο στον πασά της Αδριανούπολης, ο οποίος τον έριξε στη φυλακή με τα πόδια στο τιμωρητικό ξύλο.

Τέλη Οκτωβρίου πρόσταξε να τον φέρουν μπροστά του και προσπάθησε να τον μεταστρέψει στο ισλάμ. Βλέποντας όμως τη σταθερή του γνώμη,διέταξε την αποκεφάλισή του.

Οι δήμιοι τον παρέλαβαν, τον έδεσαν και τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Εκεί ο μάρτυρας γονάτισε και τον αποκεφάλισαν, το δε Άγιο λείψανό του το έριξαν στον ποταμό.

Στην Μονή Εσφιγμένου βρίσκεται μέρος των αιματωμένων ενδυμάτων του Αγίου.

http://www.pemptousia.com/Αντιγραφή...

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 10/29/2011

Ο Όσιος Γεώργιος της Τσερνίκα και το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΗΣ ΤΣΕΡΝΙΚΑ

Ο Οσιος Γεώργιος της Τσερνίκα γεννήθηκε το 1730 στην Σάλιστα του Σιμπιού στην Τρανσυλβανία. Οι διωγμοί ενάντια στους ορθοδόξους και τα καρπάθια μοναστήρια από τους ουνίτες τον ανάγκασαν να περάσει τα Καρπάθια Όρη και να έρθει στη Μουντένια. Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να πάει στο Άγιον Όρος. Ήταν όμως φτωχός και δεν είχε τον τρόπο. Η Παναγία όμως βλέποντας το ζήλο του τον βοήθησε. Έτσι φτάνοντας στο Βουκουρέστι συναντήθηκε μ’ έναν μητροπολίτη ο οποίος τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έμεινε τρία χρόνια. Όταν ο μητροπολίτης αποτραβήχτηκε από τα καθήκοντά του πήρε μαζί του τον Γεώργιο στη Μονή Βατοπεδίου. Εκεί έβαλε το ράσο και χειροτονήθηκε διάκονος.

Όσιος Γαβριήλ ο Αθωνίτης(με άφθαρτο λείψανο στην Οδησσό)

Ο Όσιος πατήρ ημών Γαβριήλ ο Αθωνίτης γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1849 στο κυβερνείο του Κιέβου.Γεννήθηκε την ημέρα όπου εορτάζεται η μνήμη του Οσίου Γεωργίου του Χοζεβίτου γι'αυτό πήρε το όνομα Γεώργιος.

 Στα δώδεκά του χρόνια έμεινε ορφανός.Από την τρυφερή του ηλικία λάτρευε να διαβάζει την Αγ.Γραφή συσσωρεύοντας με ευκολία όλες τις πνευματικές διδασκαλίες που έβρισκε στα βιβλία.Στην ψυχή αυτού του παιδιού,μεγαλώνοντας,φούντωσε η επιθυμία να ακολουθήσει την ζωή των Αγίων Πατέρων,να απαρνηθεί τον κόσμο και να γίνει μοναχός.

 Μια φορά που αρρώστησε σοβαρά υποσχέθηκε στον Θεό ότι εαν γίνει καλά θα πάει στην Λαύρα των Σπηλαίων για να προσκυνήσει.έτσι και έγινε μένοντας εντυπωσιασμένος απ'ότι είδε εκεί

 Λίγον καιρό αργότερα πήγε στο Κίεβο για δεύτερη φορά ζητώντας από τον ηγούμενο της μονής στην έρημο του Αγίου Θεοφάνη να τον δεχτούν ως δόκιμο.Ως πνευματικό του καθοδηγητή είχε τον ηγούμενο Βονιφάτιο.

Το 1867 με την ευλογία του ηγουμένου του ο Γεώργιος επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο.Μετά από έναν χρόνο πήγε στο Άγιον Όρος.

 Φτάνοντας στο ''Περιβόλι της Παναγίας τον εντυπωσιάζουν η ασκητική ζωή των μοναχών,η αγία και ταπεινή μορφή τους και η σκληρότητα της μοναχικής ζωής.Μετά από πολλές δοκιμασίες τον ΄δεχθηκα ως δόκιμο στην Σκήτη του προφήτη Ηλία,όπου ηγούμενος ήταν ο όσιος Παίσιος Βελιτσκόφσκι.

Ο Όσιος .Γαβριήλ ο Αθωνίτης με τον Όσιο Παίσιο Βελιτσκόφσκι

 Το 1869 εκάρη μοναχός παίρνοντας το όνομα Γαβριήλ προς τιμήν του Αρχαγγέλου Γαβριήλ.Το 1874 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και το 1876 ιερομόναχος.

 Την άνοιξη του 1876 ονομάστηκε οικονόμος της σκήτης.Η υπακοή του ήταν να πηγαίνει κάθε χρόνο στην Ρωσία με το καράβι της σκήτης του Προφήτη Ηλία.Το καράβι της σκήτης ήταν σαν ένα μικρό μοναστήρι και είχε μέσα και ένα μικρό παρεκκλήσιο.

Το πλοίο της σκήτης (ΠΗΓΗ)

Ταξίδεψε στην Ρωσία πολλές φορές για να φέρει τα απαραίτητα υλικά αγαθά για την σκήτη.Το 1891 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ ο Γ΄τον χειροθέτησε αρχιμανδρίτη.Το 1892 εκλέγεται δικαίος της Σκήτης.

 Μεταξύ των ετων 1894-1896 έχτισε στην Οδησσό έναν μεγάλο ναό με τρέις Αγίες Τράπεζες και έναν ξενώνα στην αυλή για να μένουν οι προσκυνητές.Την ίδια περίοδο υπό την επίβλεψή του χτίστηκε ένα κτίριο στην σκήτη του Προφήτη Ηλία για τους εκεί μοναχούς.

Ο γέροντας Γαβριήλ εκοιμήθη στι 19 Οκτωβρίου 1901 στο Νόβονικολάεβσκ,απ'όπου περνούσε το καράβι στον δρόμο του για το Άγιον Όρος.Τον έφεραν στην Οδησσό στις 2 Νοεμβρίου και τον έθαψαν στον ναό που ο ίδιος είχε κτίσει στην Οδησσό.

 Το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο και στις 9/22 Ιουλίου 1994,με την ευλογία του μητροπολίτου Οδησσού κ.κ.Αγαθαγγέλου τοποθετήθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Προφήτη Ηλία.Πάμπολλα θαυματα επιτέλουνται στις μέρες μας και πολλοί άρρωστοι θεραπεύονται με τις πρεσβείες του Αγίου Γαβριήλ του Αθωνίτου.

μετάφραση επιμέλεια -proskynitis.blogspot.com

Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στις 12/08/2011

Μορφές της Ρωμηοσύνης: Νικηφόρος Φωκάς και Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης

Ὑπῆρξαν στιγμές κατά τίς ὁποῖες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί ἡ πίστη μας ἐδιώχθησαν ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀνέδειξαν πλῆθος μαρτύρων. Ὑπῆρξαν, ὅμως, καί ἱστορικές ἐποχές κατά τίς ὁποῖες οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου συνεργάσθηκαν κατά τρόπο θαυμαστό μέ τούς Ἁγίους , τούς Πατέρες καί τούς ἀσκητές καί ἡ συνεργασία αὐτή ἀπέβη λίαν ἐπωφελής γιά τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία καί τήν πατρίδα.
 Ἕνα τέτοιο παράδειγμα συνεργασίας μέ λαμπρά ἀποτελέσματα εἶναι καί ἡ συνάντηση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου μέ τόν στρατηγό καί μετέπειτα αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ, ἀπό τήν ὁποία προέκυψε ἡ οἰκοδόμηση τῆς Μονῆς τῆς Μεγίστης Λαύρας καί οὐσιαστικά ἡ ἵδρυση τῆς μοναστικῆς πολιτείας τοῦ Ἄθωνος.

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στήν Τραπεζοῦντα τοῦ Πόντου μεταξύ τοῦ 927 καί τοῦ 930. Σπούδασε στήν Κωνσταντινούπολη καί μόνασε ἀρχικά στή Μονή τοῦ Κυμινᾶ, τῆς ὁποίας ἡγούμενος ἦταν ὁ Μιχαήλ Μαλεΐνος, θεῖος τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ. Ὁ Ἅγιος εἶχε βίαιο θάνατο ἀπό ἀτύχημα στή Μονή τῆς Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό ἔτος 1001. Οἱ βιογράφοι του καταγράφουν τήν ἔντονη παρουσία τῆς Παναγίας στή ζωή του καί τίς ἐμφανίσεις της, ὅταν τόν καθοδηγοῦσε νά κτίσει τό μοναστῆρι. Κοντά στή Μονή ὁ σημερινός ἐπισκέπτης μπορεῖ νά προισκυνήσει στό Ἁγίασμα, τό ὁποῖο ἀναβλύζει ἀπό τό σημεῖο ὅπου ὁ Ἀθανάσιος εἶδε τή μορφή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ ἅγιος συνέγραψε τό θαυμαστό Τυπικό τῆς Μονῆς, πού θεωρεῖται τό θεμέλιο τοῦ Ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ, καθώς καί δύο ἄλλα σημαντικά κείμενα, τήν Ὑποτύπωση καί τήν Διατύπωση. Καταγράφονται πάμπολλα θαύματά του καί ἐν ζωῇ καί μετά τήν κοίμησή του. ¨Ο τάφος του βρίσκεται στό καθολικό τῆς Μεγίστης Λαύρας, ὅπου μπορεῖ νά προσκυνήσει ὁ εὐλαβής ἐπισκέπτης.