“Μια δαιμονική πίστη και μια ψεύτικη εκκλησία ετοιμάζεται να ανατείλει”

“Μια δαιμονική πίστη 

και μια ψεύτικη εκκλησία

ετοιμάζεται να ανατείλει“

(Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Οι Ιεράρχες της Ρωσικής Διασποράς

Άγιος Φιλάρετος και Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος

“Διανύουμε μια τρομερή περίοδο. Αλλά δεν είναι μόνο επειδή οι δυνάμεις του παγκόσμιου κακού κερδίζουν όλο και μεγαλύτερο έδαφος στον κόσμο, αλλά ακόμα περισσότερο επειδή – τρομερό να το λέει κανείς! – πολλοί υψηλόβαθμοι ιεράρχες της Εκκλησίας του Χριστού διεξάγουν μια πραγματική προδοσία της ιερής μας Πίστεως και της Εκκλησίας. 

Μια εντελώς νέα εποχή στον Χριστιανισμό διακηρύσσεται.Σκέφτονται να δημιουργήσουν νέα εκκλησία στην οποία όχι μόνο όλοι οι Ορθόδοξοι πρέπει να μετέχουν, αλλά και οι ετερόδοξοι, και ακόμη και οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι και οι ειδωλολάτρες. 

Μιλάνε επίσης και για κάποιου είδους «διάλογο» με τους άθεους! Με αυτόν τον τρόπο, αντί της αληθινής Πίστεως και της αληθινής Εκκλησίας, μια ψεύτικη πίστη ή, κατά την έκφραση του μεγάλου μας πνευματοφόρου λύχνου, Επισκόπου Θεοφάνους του Εγκλείστου, μια δαιμονική πίστη και μια ψεύτικη εκκλησία, ετοιμάζεται να ανατείλει.

Και είναι σε αυτές τις φοβερές στιγμές που θέλουμε να δούμε στο πρόσωπο σας τον σταθερό και ακλόνητο πνευματικό ηγέτη μας, που θα μας εμπνέει όλους στον ιερό Αγώνα – την ιερή μάχη – για την αληθινή Πίστη και την αληθινή Εκκλησία εναντίον αυτής της ψεύτικης πίστεως και ψεύτικης εκκλησίας.

Αυτό είναι ό, τι θέλουμε! .. Και μόνο αυτό!“ 

(Από τον Χαιρετιστήριο Λόγο του Αρχιεπισκόπου Συρακουσών και Αγίας Τριάδος Αβερκίου προς τον Άγιο Φιλάρετο Πρωθιεράρχη της Ρωσικής Εκκλησίας εν Διασπορά – 1/14-12-1967)

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς με τον Αρχιεπίσκοπο Αβέρκιο

“Πρέπει να προβούμε σε αποφασιστική ρήξη με τον Οικουμενισμό, και δεν πρέπει να έχουμε καμία κοινωνία με τους συνοδοιπόρους του. Ο δρόμος μας δεν είναι ο δικός τους. Πρέπει να το πούμε αυτό με αποφασιστικότητα και να το δείξουμε με τις πράξεις μας.

Μια εποχή πραγματικής ομολογίας έρχεται για μας, μια εποχή που ίσως παραμείνουμε μόνοι και διωκόμενοι. Στο βαθμό που όλες οι Ορθόδοξες Τοπικές Εκκλησίες έχουν πλέον εισέλθει στις τάξεις του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» και έχουν ως εκ τούτου προδώσει την Ορθοδοξία και προσκυνήσει τον Σατανά, έχει έρθει η ώρα της πλήρους απομονώσεώς μας. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε καμία κοινωνία με αποστάτες της αληθινής Ορθοδοξία, και πρέπει να είμαστε έτοιμοι, εάν απαιτηθεί, να αναχωρήσουμε στις “κατακόμβες”.

Η θέση μας ως μαχητές και ομολογητές της καθαρής και αμόλυντης αλήθειας του Χριστού, μας θέτει κάτω από μεγάλη υποχρέωση, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν.

Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι ένας αληθινός ποιμένας της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού δεν μπορεί ποτέ και δεν πρέπει να έχει οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τον καθαρό ζήλο για τη δόξα του Θεού και την σωτηρία των ψυχών του ποιμνίου του – σε αυτό και μόνο πρέπει όλες οι σκέψεις του, όλα τα συναισθήματά του και κάθε δραστηριότητα του να κατευθύνεται πάντα” 

(Από κείμενο του ιδίου Ιεράρχου γραμμένο το 1969)

https://fdimathan.wordpress.com/

ΜΕ ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ. ΓΕΡΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ(ΠΣΚΩΦ)

ΓΕΡΩΝ ΙΛΑΡΙΩΝ - ΝΟΜΙΜΟΣ,, ΑΝΟΜΟΣ, ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ 10/4/2017 ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΛΑΡΙΩΝ '' Η ΑΗΔΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ''

Γέροντας Ιλαρίων ''η αηδία σύνοδος της Κρήτης ''

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΛΑΡΙΩΝ '' Η ΑΗΔΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ''

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΓΕΡΟΝΤΑ....

Δεν μπορεί να γίνη κάποιος άρχοντας, άν ο Θεός δεν το επιτρέψει.

Κι άν ο Θεός επιτρέπη κάτι, που δεν είναι καλό, το επιτρέπει επειδή ο λαός το θέλει.

Οπως τα ζητήσει ο άνθρωπος, τα δίνει ο Θεός. Ολα γίνονται όπως τα ζητάει ο Θεός. Ο Θεός δίνει στον άνθρωπο ότι θέλει ο άνθρωπος.

Αν θέλη καλό, του δίνει καλό. Αν θέλη κακό, δεν του το δίνει, τον αφήνει να το πάρη μόνος του. Γιατί ο Θεός δεν δίνει κακό.

ΓΕΡΩΝ ΕΥΜΕΝΙΟΣ.

«ΕΝΑΡΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Συνομιλία με τους πατέρες του Ιερού Γρηγοριατικού Κελιού των Ιωασαφαίων Καρυών


-Πόσα χρόνια έχετε, πάτερ Βασίλειε, στο Άγιον Όρος;
-Σαράντα πέντε στα σαράντα έξι.
-Άραγε γνωρίσατε κάποιους ανθρώπους του Θεού στα χρονιά που είσαστε εδώ;
-Μας αξίωσε ή Παναγία μας να γνωρίσουμε αρκετούς ενάρετους αδελφούς, μοναχούς και λαϊκούς.
-Θα μπορούσατε να μας διηγηθείτε κάτι γι’ αυτούς;
-Θα προσπαθήσω να θυμηθώ κάποια περιστατικά, αν και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε. π. Μάξιμος και π. Γεννάδιος Ιβηρίται και π. Γεώργιος και π. Παχώμιος από το κελί του αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου.

Ή υπόθεση αυτή, που θα διηγηθώ, συνέβη πριν από είκοσι χρόνια.

Ήρθε ένας μοναχός από την Μονή των Ιβήρων, ο π. Γεννάδιος, και ζήτησε την ευλογία από τον γέροντα μου, τον π. Ιωασάφ. Του λέγει: «Να πάρω τον πατέρα Βασίλειο και να πάμε να επισκεφθούμε τον γέροντα Γεώργιο του Φανερωμένου;» Με τον π. Γεννάδιο είχαμε πάει και άλλη φορά μαζί στον π. Γεώργιο. Τότε μας είχε πει, ότι ο γέροντας του, του είχε πει πριν από σαράντα χρόνια: «Μόλις εσύ παιδί μου φθάσης στα ογδόντα σου χρόνια, τότε θα κοιμηθείς. Ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα». ο π. Γεώργιος ήτανε από το Σουφλί και έμενε πολλά χρόνια στο κελί του αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου. ο γέροντας του λεγότανε Ευλόγιος και Παχώμιος ο παραδελφός του. Εκείνη την χρονιά, απ’ ότι υπολογίσαμε, συμπλήρωνε τα ογδόντα του χρόνια. Ήλθε λοιπόν ο π. Γεννάδιος από την Μονή Ιβήρων -ήταν Ιούνιος μήνας- και είπε στον γέροντα μου: «Έχει ευλογία να πάμε να δούμε για τελευταία φορά τον π. Γεώργιο, γιατί απ` ότι μας έχει πει, αυτή την χρονιά θα κοιμηθεί».

Ό π. Γεννάδιος ήταν μοναχός της Μονής Ιβήρων. Ήταν και οδοντίατρος. ο γέροντας μου τον είχε βοηθήσει, όταν ερχόταν να γίνει μοναχός, θαυμαστώ τω τρόπω. Έτυχε να συνταξιδεύουνε μαζί από την Θεσσαλονίκη για την Ουρανούπολη και το Άγιον Όρος. ο π. Γεννάδιος παρακαλούσε την Παναγία, γιατί είχε ένα πρόβλημα: «Παναγία μου, τώρα πού θα μπω στο λεωφορείο να ταξιδέψω στο Άγιο Όρος, σε παρακαλώ, ας βρεθεί ένας γέροντας να καθίσω κοντά του, ένας Αγιορείτης». Τότε βλέπει εκεί ότι το νούμερο πού είχε στο εισιτήριο του, όταν μπήκε, ήταν δίπλα σε ένα γέροντα, και αυτός ήταν ο γέρων Ιωασάφ, ο γέροντας μας. Συνταξιδέψανε λοιπόν μαζί μέχρι τις Καρυές και στον δρόμο συνομιλούσαν. Από τότε συνάψανε φιλία, που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής τους. Λοιπόν ο γέροντας μου τον πήγε στον γέροντα Μάξιμο στην Ιερά Μονή των Ιβήρων. Εκεί έγινε υποτακτικός του γέροντος Μαξίμου, που ήταν προσμονάριος 50 χρόνια στην Παναγία την Πορταΐτισσα.

Iερομόναχος Σάββας Καψαλιώτης ( 1913- 15 Οκτωβρίου 1991)

Ο κατά κόσμον Ματθαίος Τριχάκης γεννήθηκε στις 15.11.1913 στο χωριό Κεφάλα Αποκορώνου Κρήτης από ευσεβείς γονείς. Είχε πέντε αδέλφια. Ο πατέρας του αναπαύθηκε όταν ήταν μικρός. Η χήρα μητέρα μεγάλωσε τα παιδιά με αυστηρές αρχές. Κατά τη στρατιωτική του θητεία αρρώστησε βαριά προς θάνατο. Έγινε καλά με τη βοήθεια της Παναγίας. Όπως έλεγε ο ίδιος: «Η Κυρία Θεοτόκος με είχε για κάπου αλλού και για να μετανοήσω, μου χάρισε τη ζωή».
Μετά την απόλυσή του από τον στρατό επισκέφθηκε τη μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Κατά την ακολουθία του Όρθρου, ως λέγει, αισθάνθηκε ότι ο Θεός ήταν εκεί και οι μοναχοί συνομιλούσαν μαζί Του. Έτσι αποφάσισε τη μοναχική του αφιέρωση. Με την ευχή της μητέρας του πήγε στη μονή Λογγοβάρδας της Πάρου, όπου εκάρη μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (+1980). Το 1940 επιστρατεύθηκε λόγω του πολέμου. Πολλές φορές αισθάνθηκε την προστατευτική παρουσία της Παναγίας.
Μετά τον πόλεμο ήλθε στο Άγιον Όρος κι έμεινε για λίγους μήνες κοντά στον Γέροντα Αβιμέλεχ τον Μικραγιαννανίτη (+1965), από τον οποίο πολύ ωφελήθηκε. Κατόπιν επί διετία πήγε στη μονή Κωνσταμονίτου, αλλά αρρώστησε. Πήγε στη Θεσσαλονίκη στους ιατρούς κι εκεί τον συνέλαβαν οι αντάρτες και τον καταταλαιπώρησαν. Επέστρεψε στη μονή Λογγοβάρδας, για να φύγει πάλι και να πάει στη μονή Όσιου Μελετίου Κιθαιρώνος, όπου έμεινε επί μία οκταετία. Έζησε κι εκεί πολλά θαύματα της πίστεως.
Το 1946 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Ευσταθίου στα Καυσοκαλύβια κι έμεινε κοντά δύο χρόνια. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τις μονές Προφήτου Ηλιού Άμφισσας, Σαγματά Θηβών και Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Από εκεί πήγε στην Καψάλα το 1976 στην έρημη Καλύβη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου. Κατά την ορθρινή προσευχή του άγγελος Κυρίου τον θυμιάτιζε και του έδωσε μεγάλη ειρήνη και χαρά. Με τη βοήθεια της Παναγίας πάλι έγινε καλά, που ήταν άρρωστος και από κτύπημα είχε πόνους πολλούς. Ζωντανή αισθάνθηκε την παρουσία των αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου σε άλλο πάθημά του.
Το 1986 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Νικολάου της Καψάλας, όπου είχε ζήσει και ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (+1809) και είχε γράψει μερικά από τα θεόπνευστα έργα του. Η ζωή του παπα-Σάββα κύλησε μέσα σε περιπέτειες και θαύματα. Προς το καλογέρι του, που του συμπαραστάθηκε στις ασθένειες των γηρατειών του, έλεγε: «Το ωφελιμότερον εις τον μοναχόν είναι η απομάκρυνσις πάσης συζητήσεως. Πάντοτε χάνομεν ψυχικήν ειρήνην και τη σταθερότητα της σκέψεως με την πολυλογία. Η εσωτερική εργασία χάνεται, διά τούτο είπον οι πατέρες: “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου”. Και τότε έρχεται η εσωτερική εργασία και ενώνεσαι με τον Κύριον και γίνεται ο έσω άνθρωπος πυρ κατά την δύναμιν εκάστου. Γι’ αυτό “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόμα¬τί μου” και ευρίσκομεν αυτό που ζητούμε, δηλαδή έρχεται η ευχή το: “Κύριε Ιησού Χριστέ και είναι πυρ που καταναλίσκει τας ματαίας σκέψεις και λογισμούς. Και, αφού φύγουν όλα αυτά, τότε ενωνόμεθα με τον Θεόν …».
Προαισθάνθηκε το τέλος του. Τον Ιούλιο του 1941 έγραφε στο ημερολόγιό του: «Αι ημέρες μου φεύγουν, η ζωή μου είναι προς το βασίλεμα, γι’ αυτό, πάτερ Σάββα, ετοιμάσου να κοινωνήσης, να λάβης την χάριν του Κυρίου, ίνα σε συνοδεύση εις την άλλην ζωήν. Η Κυρία Θεοτόκος μας περιμένει με ανοικτάς αγκάλας όλους τους πιστούς». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 15.10.1991.

Πήγες – Βιβλιογραφία

Αλυπίου Καψαλιώτου μοναχού, Γέρων Σάββας ο Αγιορείτης (1913-1991), Άγιον Όρος 2006.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Γ’ – 1984-2000, σελ. 1303-1305 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.