Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Τσελεγγίδης: Εμείς παραμένουμε στην Εκκλησία και όχι σε σχίμα!


Τσελεγγίδης: «Παραμένουμε στὴν Ἐκκλησία ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς. Ἔμεινε στὴν Ἐκκλησία ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν αἱρετικὴ διδασκαλία»

Παραθέτουμε ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν συνέντευξη ποὺ μᾶς εἶχε παραχωρήσει ὁ δογματολόγος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, σχετικὰ μὲ τὶς δογματικές του διαφωνίες γιὰ τὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης».
ρώτημα:
Ἂν τελικὰ ἐγκριθεῖ τὸ κείμενο γιὰ τὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἑτεροδόξους ἀπὸ τὴ «Μεγάλη Σύνοδο» χωρὶς σοβαρὲς ἀλλαγές, τί θὰ πρέπει νὰ γίνει ἔπειτα; Ποιὰ θὰ πρέπει νὰ εἶναι, ἡ ἐνδεδειγμένη ἀντίδραση (ἱεραρχῶν καὶ ἁπλῶν πιστῶν) στὴν περίπτωση αὐτή;
Ἀπάντηση:
Ἐμεῖς παραμένουμε στὴν Ἐκκλησία, θὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ πιστοὶ στὸ πρόσωπο κάποιων συγκεκριμένων Ἁγίων, τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ὁ ὁποῖος καὶ μόνον αὐτὸς δὲν εἶχε πνευματικὸ πρόβλημα στέγασης δηλαδὴ ἐκκλησιαστικῆς ἐπειδὴ διαφωνοῦσε μὲ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη ἀνατολή, μὲ ὅλους τούς πατριάρχες τῆς ἀνατολῆς καὶ ὅλους τούς ἐπισκόπους καὶ τὸν ἴδιο τὸν αὐτοκράτορα. Ἁπλῶς ἔμεινε στὴν Ἐκκλησία ἀσυμβίβαστος μὲ μία αἱρετικὴ διδασκαλία ποὺ ἦταν τοῦ μονοθελητισμοῦ καὶ μονοενεργητισμοῦ. Τὸ ἴδιο πράγμα ἔκανε καὶ ὁ...
Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς γιὰ νὰ μείνω ἐνδεικτικὰ μόνο σ΄ αὐτόν, δὲν ὑπέγραψε τὰ πρακτικὰ τῆς ψευδο-Συνόδου Φερράρας - Φλορεντίας, μόνος αὐτός. Καὶ μόνος αὐτὸς ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἔπραξε ὀρθά, μόνος αὐτὸς ἀνεγνωρίσθη Ἅγιος καὶ ὄχι οἱ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν. Δηλαδή, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς θέτουν τέτοια ἐρωτήματα – διλήματα. 


Ἐμεῖς δὲν πρόκειται σὲ καμμία περίπτωση νὰ δημιουργήσουμε σχίσματα, γιατί ἁπλῶς μένουμε στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ ποὺ εἰσηγοῦνται αὐτὰ καὶ ψηφίζουν πράγματα ἀντίθετα μὲ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, νὰ σκεφτοῦν ὅτι τὰ σχίσματα αὐτοὺς ἀφοροῦν τοὺς ἰδίους, ἀνεξάρτητα ἂν αὐτοὶ εἶναι πολλοί. Καὶ σᾶς θυμίζω μὲ ἕνα ἀκραῖο παράδειγμα, τὸν Προτεσταντισμὸ καὶ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ σήμερα. Ἀριθμητικὰ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμαστε γύρω στὰ 500 ἑκατομμύρια.Ἕνα δὶς καὶ κάτι εἶναι οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ γύρω στὰ 300 ἑκατομμύρια εἶναι οἱ προτεστάντες. Αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτε ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθότητος, ἀπὸ πλευρᾶς ψυχολογικῆς ἂν θέλετε ἰσοῤῥοπίας κτλ. Δὲν ἔχει σημασία πόσοι εἶναι στὴν αἵρεση, ἂν εἶναι πολλοὶ ἢ λίγοι. Ἐμεῖς μένουμε στὴν Ἐκκλησία!

Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Γέροντας Ιουστίνος Πάρβου.



''Ο Θεός κατά κάποιον τρόπο μας δείχνει σημάδια για να ετοιμαστούμε. Εμείς όμως δεν δίνουμε σημασία. Αυτό σημαίνει ότι τα πάθη μάς τύφλωσαν τόσο πολύ που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό. Η γενιά αυτή είναι τόσο τυφλωμένη από τα πάθη που ακόμη κι αν δουν βομβαρδισμούς ή οτιδήποτε άλλο δεν πρόκειται να μετανοήσουν...
Όπως λέει και η Γραφή ο καθένας είναι 
αλυσοδεμένος από κάποιο πάθος. Και όταν θα μας βρει το κακό τότε δεν θα έχουμε τη δύναμη να μετανοήσουμε. Ο καθένας προσπαθεί να ικανοποιήσει το πάθος του. Οι καρδιές έχουν πετρώσει. Αυτός που δεν αγωνίστηκε εναντίον των παθών του δεν θα βρει θεία βοήθεια στον καιρό των διωγμών. Ο Θεός μας στέλνει σημάδια για να έλθουμε ”εν εαυτώ” και να μετανοήσουμε. Να πάμε στους πνευματικούς για να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε με το σώμα και το αίμα του Χριστού για να πάρουμε δύναμη..''

∽ Γέροντας Ιουστίνος Πάρβου.
apantaortodoxias.blogspot.gr

Ο Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίου για τον νέο νόμο αλλαγής φύλου: «Η Ελλάδα θα γίνει κρανίου τόπος»


ΤΟ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΑ
Ὡς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν θαλασσοδαρμένων νησιῶν, ἔπρεπε νὰ σπουδάσω τοὺς καιρούς, ὄχι ἁπλὰ νὰ τοὺς μάθω. Ἡ κυβέρνησή σου ταξίδεψε μὲ μπάτη. Σιγά-σιγὰ ὅμως ἔγινε μαϊστράλι καὶ τώρα μαΐστρος μὲ τὰ μάγγανα, ποὺ ξερριζώνει τὰ κλαδιὰ καὶ ἐκσφενδονίζει πέτρες, καὶ ἀπὸ τὴν στεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσα.
Τὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς ὁ ραγιᾶς τραγουδοῦσε: «Μέριασε, βράχε, νὰ διαβῶ». Μὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ τραγουδάκι, ποὺ τὸ ἔλεγε ἄλλοτε ψιθυριστὰ καὶ ἄλλοτε δυνατά, ἀναγνώριζε ὅτι οἱ κρατοῦντες ἦταν βράχος. Ἀλλὰ κι ἐγώ, ὁ ραγιᾶς, εἶμαι φουρνέλο, κι ἂς μὴ φαίνωμαι. Αἰσθάνομαι κι ἐγὼ τὴν ρώμη τῶν δυνάμεών μου. Δὲν μπορῶ νὰ σὲ ἀφανίσω, ἀλλὰ μπορῶ νὰ σὲ μεριάσω, γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω «μέριασε», δὲν σοῦ λέω «ἐξαφανίσου». Δὲν σοῦ συνιστῶ, λοιπόν, οὔτε νὰ πέσης οὔτε νὰ παραιτηθῆς, ἀλλὰ νὰ παραμερίσης μὲ ἀξιοπρέπεια καὶ τιμή.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Μοναχός Αββακούμ Ιβηρίτης (1892 – 25 Ιουλίου 1943)


Ο κατά κόσμον Αθανάσιος Γούσης γεννήθηκε στη Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης το 1892 από φτωχούς γονείς. Οκτάχρονος ορφάνεψε και ήλθε μ’ ένα συγγενή του στο Άγιον Όρος και για μία δωδεκαετία διακόνησε τη μονή Ιβήρων. Κατόπιν, το 1924, φόρεσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα και μετά μία δεύτερη δωδεκαετία εστάλη σ’ ένα μετόχι της μονής στη Σπάρτη.
Από το Ιβηρίτικο αυτό μετόχι, το 1932, πήγε στη μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα. Κατόπιν αποβλέποντας στη δική του και των άλλων ωφέλεια μετέβαινε από μοναστήρι σε μοναστήρι και από χωριό σε χωριό, για να βοηθήσει ανήμπορους και ασθενείς.

 Βοηθούσε ο φιλόπονος και φιλάγαθος μοναχός όλους τους αναγκεμένους. Στην κατοχή έσωσε με κίνδυνο της ζωής του πολλούς ’Άγγλους στρατιώτες. Με τις εμπειρικές ιατρικές του γνώσεις γιάτρευε πολλούς -γνώριζε τρεις χιλιάδες βότανα- πάντα αφιλοκερδώς, πάντα ακούραστος, φιλότιμος και πρόσχαρος. Διακρινόταν, ο καλοκάγαθος αυτός μοναχός, για τη μεγάλη, σταθερή και συνεχή ευσπλαχνία του.
Περί το 1940 πήγε στη μονή των Αγίων Αναργύρων Πάρνωνα. Δεν έτρωγε ποτέ κρέας. Αρκούνταν σε λίγα χόρτα. Ήταν φιλότιμος, φίλεργος κι ευχάριστος στις συζητήσεις του.
Το τέλος του φιλάνθρωπου αυτού Ιβηρίτου μοναχού ήταν μαρτυρικό. Για άγνωστους λόγους τον έπιασαν οι συμμορίτες, του έκοψαν το αριστερό πόδι με χασαπομάχαιρο και τον πλήγωσαν θανάσιμα στην καρδιά. Μια καρδιά που από μικρό παιδί είχε αφιερώσει στον Θεό, δίχως να σκέφτεται διόλου τον εαυτό του. Εξέπνευσε στις 25.7.1942, εορτή της αγίας θεοπρομήτορος Άννης. Πολλοί λυπήθηκαν για την απώλειά του. Έλεγαν πως «τον Αββακούμ δεν τον κόλλαγαν οι σφαίρες». Και γι’ αυτό φαίνεται τον μαχαίρωσαν.
Πηγές-Βιβλιογραφία:
Διονυσίου Λήμνου μητροπ.. Πιστοί άχρι θανάτου, Αθήναι 1959. σσ. 160-161. Νικολάου Ί. Κουφού, Τα Βέροια Λακεδαίμονος. Πάρνων 2001, σσ. 223-225.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Α’ – 1956-1983, σελ. 483, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

Γέρων Θεοφύλακτος Νεασκητιώτης


...Μετά τα Καρούλια επισκέφθηκα το σπήλαιο της Αγίας Τριάδος, πλησίον της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου. Ακολούθησα και εδώ τα βήματα του Γέροντος, ο οποίος από το Ρωσικό Μοναστήρι πήγε για επτά περίπου χρόνια στα Καρούλια και στην συνέχεια για τρία χρόνια στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδος.
Το σπήλαιο αυτό φαίνεται και από την θάλασσα, στο ενδιάμεσο μεταξύ της Μονής του Αγίου Παύλου και της Νέας Σκήτης, όταν ταξιδεύη κανείς με καραβάκι. Ανέβηκα εκεί από ένα δύσβατο και κλειστό μονοπάτι, σχεδόν από τον αρσανά της Μονής  του Αγίου Παύλου.
Στην Νέα Σκήτη συνάντησα τον Γερο-Θεοφύλακτο, έναν ευλαβέστατο μοναχό, φορέα της ησυχαστικής παραδόσεως, ο οποίος ήταν υποτακτικός του περίφημου Αρχιμ. Ιωακείμ Σπετσιέρη, ο οποίος έζησε στην Νέα Σκήτη στο τέλος της ζωής του, έγραψε ως άλλος αββάς Ζωσιμάς το βιβλίο για την ερημίτισσα Φωτεινή  και εξέδωσε τα ασκητικά έργα του αγίου Ισαάκ του Σύρου.

 Επίσης ο Γερο-Θεοφύλακτος είχε συνδεθή με τον Γερο-Ιωσήφ Σπηλαιώτη-ησυχαστή και με την συνοδεία του, ασκούμενος και αυτός στην νοερά προσευχή. Είχε μεγάλη ευλάβεια στους αγίους Αναργύρους, την εικόνα των οποίων είχε στο κελλί του και στους οποίους προσευχόταν να του στείλουν λίγο λαδάκι, γιατί διαφορετικά δεν θα άναβε τα κανδήλια τους, ή «θα τους άφηνε έξω στο κρύο να παγώσουν» και οι άγιοι Ανάργυροι πραγματοποιούσαν την επιθυμία του. Επίσης τους παρακαλούσε να τον απαλλάξουν από τις επιθέσεις του διαβόλου, όταν προσευχόταν, κατά το τυπικό του, όλη την νύκτα με το κομποσχοίνι για συγκεκριμένα προβλήματα των ανθρώπων, και οι άγιοι Ανάργυροι «υπάκουαν» στην παράκλησή του.

Ο Γέρων Θεοφυλάκτος Νεασκητιώτης (1897 – 28 Ιουλίου 1986)


Άλλον γέροντα προσφάτως κοιμηθέντα και άξιον μνήμης έχομεν τον π. Θεοφύλακτον, υποτακτικόν του αειμνήστου γέροντος Ιωακείμ Σπετσιέρη, ευλαβέστατον, σιωπηλόν, ησύχιον, ακτήμονα εις αφάνταστον βαθμόν. Μετά τον θάνατον του γέροντός του πατρός Ιωακείμ έμεινε μόνος, μή γνωρίζων δε εργόχειρον έζη μετά πολλής πτώχειας, όχι μόνον εκ της ελλείψεως κάθε εσόδου αλλά κυρίως εκ της συνηθείας της αμεριμνίας και λιτότητος. Μετέβαινε ενίοτε εις τας γειτονικάς καλύβας της Σκήτεως και προσέφερε υπηρεσίας, όπως και όσον ηδύνατο, και του έδιδον οι γέροντες ολίγον φαγητόν. Είχε εις την καλύβην του μερικάς κληματαριάς εις κρεβατά όπως συνηθίζεται εις το Άγιον Όρος δια το περιορισμένον του χώρου. Πολλάκις οι διάφοροι κοσμικοί αλιείς και προσκυνηταί του έκλεπτον τα σταφύλια. Ο γέρων Θεοφύλακτος πάντοτε τους έβλεπε, αλλά εκρύπτετο δια να μην τον ίδωσιν εκείνοι και εντραπώσι και ούτως αυτοί έκλεπτον τα σταφύλια, εις αυτόν δε έμενε μόνον ο κόπος της περιποιήσεως έως ότου ωριμάσουν.
Ημείς διεμένομεν ακόμη εις τα σπήλαια της Μικράς Αγίας Άννης, όταν ο π. Θεοφύλακτος μας επεσκέφθη. Ο αείμνηστός μας γέρων τον υπεδέχθη μετά χαράς και καλοσύνης και τον ηρώτησε διά την ζωήν του, πώς διάγει εις την καλύβην του· και αν είναι ευχαριστημένος.

 Αφού είπε εις τον γέροντα γενικώς πώς είναι και τί σκέπτεται, και έμαθε και την ιδικήν μας ζωήν, παρεκάλεσε τον γέροντα νά τον δεχθή νά έλθη και αυτός νά μένη μαζί μας, διότι δέν ανεπαύετο νά συνέχιση ως ήτο. Ο γέρων τον παρηγόρησε και του είπε νά μή φύγη από την καλύβην του, αλλά νά έρχεται κατά διαστήματα νά μένη μεθ’ ημών διά νά αναπαύεται και πάλιν νά επιστρέφη εις την καλύβην του.